حسابرسی در حکومت علوی
ساعت ٧:۱٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸٧  

یکی از اصحاب امیر المؤمنین علیه السلام در بصره به امام گزارش نوشت که ابن عباس در اموال بیت المال حیف و میل شخصی روا می دارد و سنت اسلامی را رعایت نمی کند:

« ... کار گزار و پسر عمویت بدون آگاهی تو، آنچه را زیر دست دارد می‌خورد و مرا نرسد که این راز از تو پوشیده دارم ...»

 امام با خواندن نامه ابوالاسود بدون درنگ و مماشات ضمن تحسین وی از ارسال گزارش به پسر عمش ابن عباس نوشت :

 

« اما بعد، من چیزی از تو شنیده‌ام که اگر چنان باشد پروردگارت را خشم آلوده، امانت خود را بر باد داده، از امامت نافرمانی کرده و بر مسلمانان خیانتت ورزیده‌ای .... حساب خود را برای من بفرست و بدان که حسابخواهی خداوند سخت تراز حسابخواهی مردم است.»

 


ابن عباس در جواب امام؛ بدون توجه به امر امام به مجامعه پرداخت و امام در نامه دیگر به او نوشت :

« من تو را رها نخواهم  کرد، مگر آنکه مرا آگاه کنی چه اندازه جزیه گرفته‌ای و از کجا گرفته‌ای و آنچه را خرج کرده‌ای به چه مصرف رسانده‌ای.»

 

 و دیگر

 نامه‌ای است از امیر المؤمنین علیه السلام به یکی از عاملان و کارگزاران خود(  نامه 40 نهج‌البلاغه)  :

 

اما بعد از حمد خداوند و درود بر پیامبر که درود خدا بر او باد، پس به تحقیق درباره اعمال تو چیزی به من گزارش شده  که هر گاه چنین کاری را مرتکب شده باشی ، همانا پروردگارت را به خشم آورده‌ای و نافرمانی امامت را کرده‌ای و امانتداری خود را خوار و بی‌اعتبار ساخته‌ای.

   به من چنین رسیده که تو، زمین را (از محصولات درختان ) برهنه کرده‌ای و هر چه زیر پایت بوده گرفته‌ای و آنچه در اختیارت بوده خورده‌ای، پس حسابت را به من گزارش ده و بدان که حسابرسی خداوند از حسابرسی مردم ، بزرگتر و مهمتر است.

 


کلمات کلیدی: حسابرسی
 
 
 
 
pcjava